آخرین مطالب
امکانات وب
چند روز پیش به زادگاهم «مازه اول» (به ضم واو mazeh avol) رفتم. روستایی در دامنه های شاهان کوه (بلندترین قله در استان اصفهان). نام اینجا برگرفته از دو واژه «مازه» و «ابول» است. کاربرد مازه در قرن های گذشته به غریبی اکنون نبود و چند معنای نزدیک به هم داشت: درشت ، بزرگ جثه، گردهدار، برآمده، تنومند، برآمدگي، كوه و تیره پشت (ستون فقرات). البته اول avol اکنون هم برای بختیاریان نام درختی همیشه سبز و سربلند را به ذهن می آورد که همگان آن را به «سرو» می شناسند.
مازه اول نیز سرزمینی گرده دار، برآمده، بلند و کوهستانی است و تک درخت سروی بر فراز یکی از یال های خود دارد که بی گمان یکی از دیدنی ترین درختان کهنسال ایرانی است. درختی که هنوز هم از تقدس نیفتاده و مردم برای برآوردن آرزوهایشان پارچه های الوان به شاخه های آن می بندند. شاید راز قدمت و ماندگاری آن و نجاتش از دست جلادان درخت همین ها باشد.
سعید احمدی
20 مردادماه 1396