ابراهیم 2

طلوع بی غروب انسانی چون ابراهیم به معجزه می ماند. قله نیکنامی او از دل هزاره های تاریخ، شکوه و سرفرازی بی مانندی یافته است.

کدام دعای ابراهیم مستجاب نشد که تیر دعای او برای نام نیکویش در امت های پسین به اجابت ننشیند؟ (واجعل لی لسان صدق فی الآخرین؛ "شعرا، 84" نام نیکوی مرا در میان آیندگان جهان بگستران). جالب آنکه پذیرش چنین خواسته ای در کنار بخشش فرزندانی چون اسحاق و یعقوب به او آمده: «وَهَبْنَا لَهُ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَكُلًّا جَعَلْنَا نَبِيًّا* وَ وَهَبْنَا لَهُم مِّن رَّحْمَتِنَا وَجَعَلْنَا لَهُمْ لِسَانَ صِدْقٍ عَلِيًّا»؛ به او اسحاق و یعقوب پیامبر را بخشیدیم و از رحمت خويش به آنان عطا كرديم و ذكر خير بلند آوازه اى به ايشان داديم (مریم: 49و 50).

ابراهیم اگرچه خود یک امت بود، گستردگی نام نیکوی او در پهنه گیتی و تاریخ بشر، رهاورد نسل و فرزندان شاخصی بود که بر جای گذاشت و شاید نتوان یافت کسی را که تا این اندازه که ذریه اش در خوشنامی و خوش آوازگی با دوام باشند. و این نبود مگر نگرانی ها و دلواپسی هایی که خود او درباره جاماندگان خویش در دل داشت؛ به گونه ای که پس از دستیابی به بلندترین مراتب و مدارج انسانی (امامت) در دل و زبان، آن را برای فرزندان و نسل خویش نیز آرزو کرد: «قالَ اِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِماماً قالَ و مِنْ ذُرِّیَّتی » (بقره، 124).

کتاب کافی از امام باقر ـ علیه السلام ـ چنین آورده: «خداوند ابتدا ابراهیم را بنده خود دانست و سپس خبردارنده و سپس فرستاده و سپس خلیل؛ از آن پس بود که او را به امامت رساند و چون بزرگی این مرتبت را دید گفت: به دودمانم نیز این امامت عطا فرما! (الكافي، ج 1، ص 175).

نویسنده: سعید احمدی آسترکی ساعت 1:53 | لینک |