زلزله مهیب

دیشب به ناگاه سرم گیج رفت. دقت که کردم سرگیجه نبود تکانxadهای ملایم زمین بود؛ چیزی که نامش را زلزله گذاشتهxadایم. زمین که بلرزد تن ما هم میxadلرزد. از ترسِ جانمان سرپناه امن خود را رها می xadکنیم و میxad گریزیم زیر سقف آسمان و برایمان فرقی ندارد هوا سرد باشد یا گرم. فقط زیر سقف خانه xadهایمان نباشیم؛ همین! به راستی از چیزی می xadگریزیم که تا اکنون مسکن ما بود، منزل ما، محل امنیت و آرامش ما و اما حالا می xadشود بلای جانمان. زلزله که مهیب باشد خانه xadهای مستحکم هم جایی برای آرامش نیستند؛ حتی اگر نریزند «ترس» نمی xadگذارد لحظه xadای در آنها درنگ کنیم و میxad گریزیم به جای امن xadتر و مطمئنxad تر.

روزگاری فرا خواهد رسید که حتی آغوش xadهای امن، پیمانxad های محکم وتکیهxad گاهxad های استوار، دیگر جان پناه و جایگاه غنودن و آسایش و دل آرامی نخواهند بود؛ همه از هم خواهند گریخت؛ به کدامین سو؟ نمی xadدانم؛ ولی میxad گریزند، فقط میxad گریزند؛ به کجا؟ نمیxadدانم: «فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ* يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ* وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ *وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ (عبس:33 ـ36)؛ زمانی که صدایی هولناک برخیزد؛ روزي كه آدمي از برادرش؛ بلکه از مادر و پدرش و بلکه از همسر و فرزندانش ميگريزد. تنها کسانی در آن روز راه فرار و پناهگاهی ندارند و نمیxad یابند که در این جهان به تمرین و یادآوری و باور به آن نپرداخته باشند: «يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ* كَلَّا لَا وَزَرَ* إِلَى رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ (القیامه: 10ـ12 ) آن روز انسان (کفرپیشه) مى xadگويد: راه فرار كجاست؟ هرگز! راه فرار و پناهگاهى نیست. آن روز قرارگاه نهايى تنها به سوى پروردگار توست.

راه های فرار از آن هول عظیم را در همین دنیا باید یافت و پیمود. خدا را با همه وجود امن ترین پناهگاه بیابیم و راه بندگی و رضایت او را بپیماییم تا به بن بست و درماندگی نرسیم.

اندازه ها در منظومه فکری سعدی...